Zoals meestal zat ik vandaag ook weer op Facebook mijn tijd te verdoen.
Ik las de berichtjes, verzoekjes statusupdates en zei vrijuit mijn gedacht over allerhande actuele zaken.
En toen las ik een bericht dat me zo triest stemde.
Een bericht over een meisje van amper zestien jaar dat een einde maakte aan haar veel te jonge leven.

Reden?

De vele pesterijen waaronder ze te lijden had.
Tsjeins dat is toch raar hé.
Zo eens om de zoveel tijd hoor je zo'n zaken hé.
Vorig jaar was er dat geval van die idioten die hun collega op de meest afgrijselijke wijze folterden en vernederende en dat dan nog op Youtube moesten zetten ook. 
Er was lang geleden die jonge postbode die onder een trein sprong.

En nu dit !!!!!!

Ik kan daar toch zooo triest en moedeloos van worden hé.
Wederom een gevoelige ziel geknakt onder die zinloze, hersenloze treiterijen van idioten. Van leeghoofdige oppervlakkige mensen die blijkbaar niets beters te doen hebben dan hun lege bestaan te vullen met pesten, treiteren en vernederen. 

Wat moet er door het hoofd van dat lieve meisje gegaan zijn?
Wat een hel moet het zijn om telkens weer naar die school te moeten waar ze met hun grijnzende smoelen op u zitten te wachten?
Waar je constant op je qui-vive moet zijn voor allerhande smeerlapperijen die ze met je kunnen uithalen.
Waar je de venijnige blikken door je heen voelt prikken, en de giftige woorden kan horen hoe stil ze ook worden uitgesproken.
Hoe je telkens weer voelt dat je er nooit echt bijhoort. Dat je altijd uitgesloten en aan de kant wordt gezet.

En waarom?

Nu ja waarom? Is er een waarom?
Omdat je kledij uit de toon valt, je haarsnit, je uiterlijk.
Of gewoon omdat ze f**king jaloers zijn omwille van je goede cijfers.
En zodoende in hun ogen het lievelingetje bent van de juffrouw. Het keppekindje zoals ze hier aan de zee wel eens zeggen.
Dat ze godverdomme beter eens wat meer met hun neus in de studieboeken zouden zitten ipv te roddelen, te kwebbelen, oppervlakkige praat te vertellen, etc. Dat komt in hun holle, domme, botte koppen niet op hé.
Het maakt me alleen maar misantropischer !!!!
Het maakt mijn afkeer voor een groot deel van de mensen alleen maar groter.
Oppervlakkig, dom en egoïstisch zijn is de norm. Inzitten met je medemens tijdverlies en gevoelig en meelevend zijn een zwakte.
Je moet hardvochtig zijn. Over lijken gaan. Er zijn alleen maar winners en losers.
En je kan maar beter maken dat je bij de winners hoort. En dus is het beter dat je niet teveel tijd steekt in losers.
Drum ze maar in de hoek. Ze moeten hun plaats kennen dedju...
Tot hier het evangelie van het egoïsme

Dat evangelie van het egoïsme maakt niet alleen dat er zoveel gepest wordt.
Maar ook dat niemand er ook echt wat aan doet.
"Je moet geen tijd steken in losers".
Waarom zou je als onderwijzer, directeur, ploegbaas, bedrijfsmanager, etc, tijd moeten steken in "zieligaards" die komen janken dat ze gepest worden hé?
Waarom zou je als medeleerling of collega moeten ingrijpen als er iemand wordt gepest.
De andere kant opkijken en hopen dat het u niet overkomt ja.

En dat maak me kwaad!

We leven meer en meer naast elkaar.
Elk in ons eigen wereld, zonder ook maar in te zitten met een ander.
Via het internet chatten we met mensen overal te wereld. Maar lieve lezer, hoe vaak hebt u uw buurman gesproken dit jaar.
Ik weet het wel, ik ben zelf niet beter. Ik zie mijn buren ook niet vaak.
En daar spelen factoren als flexibele werkuren een grote rol in.
Den tijd dat iedereen om vijf uur gedaan had met werken, en dat iedereen de zondag thuis was, is nu echt wel voorgoed voorbij hoor.
Het komt wel meer voor dat de ene buur thuiskomt als de andere moet gaan werken.
Ben een begripvol mens in die zaken.

Maar toch. Je kan niet ontkennen dat de samenleving killer en afstandelijke wordt.
Hoeveel echte volkscafé's zijn er nog? Ze sluiten bij bosjes en dat idiote rookverbod zal er nog goed toe bijdragen ook.
Hetzelfde voor die echte buurtwinkeltjes. Daar schieten er ook maar weinig van over. Nee nu staan we allemaal lekker anoniem in de rij aan de kassa van de supermarkt.
Zuchtend en binnensmonds foeterend omdat de rij naast ons sneller gaat dan die waar wij instaan.  
Omdat er voor ons weer zo'n oud menske is dat zit te sukkelen met die kleine eurocentjes.
Omdat de cassiére weer zo'n sloom type is die ze beter in een beschutte werkplaats zouden steken. 
Omdat er ergens achterin weer zo'n verwende snotter zijn keel aan het openzetten is.
Enz, enz... 

En dan naar huis, in de filé, met weer zo'n trage slak voor ons, met zijn mistlampen aan bij ocharme wat motregen. Die het niet nodig vindt om zijn richtingaanwijzers aan te zetten als hij afslaat, enz, enz.
En dan met een fleske bier voor de TV.
Mijn Restaurant "Tandje bie of tandjen ut", Expeditie Robinson "Hmmm ik zie mijn lief graag, maar kga toch eens van bil gaan met die blonde met eur dikke loezen haha", Of waarom niet Oh Oh Chercio (of hoe schrijf je dat?) "zuipen, erop los neuken, en lekker de debiel uithangen, En mama kijk ik ben op Tévéééééé!".
En de kids kijken gezellig mee. Wat leuk toch.

We gaan er ver mee komen!!!!

En dan op Facebook ons medeleven uitten.
Met altijd weer die domme cliché's.
"Rust zacht", "we gaan je missen"; "je was nog veel te jong", "sterkte aan de ouders en familie", "slaap zacht engeltje" .
En zo is ons geweten is gesust, zeker als er iemand een 'vind ik leuk' aangeeft op onze commentaartjes.
Maar dan weer verder commentaren geven op andere prikbordberichten.
Commentaren in de trant van "Eja die vuile werklozen ja, en die vorte walekoppen, die vreemde apen, die pollentiekers da zien ook zakkenvullers. Zet dat tegen de muur ja en geeft dat te vreten an dedee in't gevang ja inplekke van ol die luxekost dat ze doar freten ja". En maar trommelen op dat toetsenbord, en maar binnendsmonds foeteren hé.
En dan nog eens 'vind ik leuk' klikken op het commentaar van "polleke piet". Legerdienst invoeren, ja dat is't joeng, groot gelijk muhahaha. Dan nog wat porno kijken en dan naar ons nest.
"En we hebben ons weer goed geamuseerd vandaag. Jammer van dat meiske maar ja wat kunnen wij daar nu aan doen. Kseg het, legerdienst invoeren dan leren ze dat pesten wel af... 
Der was op 't werk ook ene fars aan 't doen tegen diene nieuwe loopjongen. Mor ek kommen doar niet tusschen zulle. Ik trekke mij gene politiek aan"...

Snappen jullie wat ik bedoel?

We staan veel te weinig stil bij de oppervlakkigheid om ons heen.
Ach zolang wij het maar goed hebben hé. Zolang we maar niet teveel gestoord worden in ons rustig voortkabbelende leventje, drijvende op oppervlakkigheid en apathie. Zolang we maar verder het gemakszuchtige, apathische gewoontedier kunnen zijn hé, zonder na te denken over wat er om ons heen gebeurd hé.

Ewel mensen!

Zolang zullen pesters hun gang kunnen blijven gaan. 
Want ze weten dat zolang niemand zich stoort aan hun ronduit botte en asociale gedrag, ze ongestoord verder doen. En als ze hun slachtoffer zo ver gekregen hebben dat hij of zij aan de antidepressiva zit, of nog erger. Dan zoeken ze wel een nieuw slachtoffer, en nog één en nog één.

Albert Einstein, een zeer verstandige en vooral wijze mens zei ooit de volgende wijze woorden.

 "The world is a dangerous place. Not because those who do evil. But because of those who look on and do nothing"

Lieve Lisa...
Broos en gevoelig meisje. 
Moegestreden en moegetergd heb je deze kille wereld verlaten.
Je leven was kort, te kort.
Je zag geen andere uitweg meer dan er een punt achter te zetten.
En ik vraag me af, of je op die laatste momenten echt dat gevoel had dat iedereen tegen je was? Echt iedereen?
Je mama en papa wenen, en begrijpen het niet waarom je dit deed.
Je broer maakte een mooie tekst bij je foto, een oproep om deze zoveel mogelijk te verspreiden om zoveel mogelijk mensen aan het denken te zetten.
En de respons is groot. Dit maakt dat er mensen zijn die om je geven. Die het erg vinden wat er met je is gebeurd.
Ze moeten je wel heel diep in je broze hartje geraakt hebben, als ze je zover kregen dat je zo'n dingen dacht.
Tranen rollen over mijn wangen lieve Lisa. Je heengaan treft me diep.
Ik heb ook pesterijen, getreiter en vernederingen ondergaan. Ik heb vaak genoeg moeten horen dat ik een debiel of een gehandicapten ben. Dat ik enkel goed was voor de beschutte werkplaats.
En ja er waren momenten dat ik dat ging geloven.
Maar nu weet ik beter na al die jaren.
En ik weet op wie ik kan vertrouwen, en op wie ik kan bouwen. En alleen zij en zij alleen krijgen de liefde en genegenheid die ze verdienen van mij. En de rest... I don't care and i don't bother.
Maar vooral, ik begrijp goed je pijn, je twijfels, je tranen, dat onbeschrijfelijk pijnlijke gevoel van nergens terecht te kunnen. Dat gemis aan een schouder om eens god op uit te huilen, om eens datgene te kunnen zeggen dat je niet aan je ouders of andere volwassenen kan zeggen. Datgene dat je alleen aan een leeftijdsgenootje kwijt kan.
Maar dat is nu voorbij lieve Lisa.
Spreidt je vleugels nu maar lieve meid. Vlieg, vlieg naar een mooi paradijs met mooie bossen, frisse groeie weiden, stromende watervallen en een eeuwig blauwe lucht.
Lieve, goedmenende mensen zullen je opwachten. Mensen die net hetzelfde als jou meemaakte. Mensen die net als jij te lief en te zacht waren voor deze kille wereld.
Vaarwel Lisa... 

Aankomst in Cuba!

Nadat ze veilig waren gelandt reden Joeri en zijn metgezellen mee in een glimmende zwarte Wolga. De luxe auto van de Sovjet-Unie.
Ze reden langs de brede boulevards tussen de grote Amerikaanse old-timers en de krakkemikkige Lada'tjes en Trabantjes die in de loop der jaren uit Oost-Europa naar Cuba werden verscheept.

Overal zag je standbeelden en affiches ter ere van de grote revolutionairen.
En langs de kant kraampjes met allerlei lekkers, groenten, fruit, etc. Oude mannen die zaten te dammen of te schaken, mooie zwartharige meisjes in fleurige kleedjes.
Het maakte allemaal zoveel indruk op Joeri.

Dan stopten ze bij een oud statig gebouw. Hun hotel zo bleek. Achter de afgebladerde hemel bevond zich een mooi pareltje van vergane glorie.
Over het wijnrode tapijt liepen ze naar de balie, daar kregen ze prompt hun sleutel en gingen ze met een oude lawaaierige lift naar boven. Ze hadden een mooie suite met zicht op grote boulevard onder hen.

Na een heerlijke maaltijd in het imposante restaurant, waar Joeri voornamelijk Duits hoorde praten. Bleek dat er een grote groep Landbouwingenieurs uit de DDR aanwezig waren. Stelde Vladimir voor om nog een glaasje te nuttigen in een kroeg een paar straten verder.

La Reyna was een gezellige drukbezochte kroeg niet ver van de beroemde Maleçon. De zeepromenade van Havana waar verliefde koppeltjes maar al te graag flaneren op een zonnige dag.
Het publiek was gemengd. Jong en oud, arbeider, ambtenaar of soldaat. Iedereen was er welkom. Aan de bar werden allerhande drankjes genuttigt. Je kon er een hapje eten. En aan de tafeltjes zaten er mensen te dammen, te schaken, te kaarten of te triktrakken.
Uit grote boxen schalde typische Cubaanse muziek, salsa, son, bachata, etc. En op een kleine dansvloer stonden mensen te dansen of hun leven ervan af hing.

En daar zaten onze Russische vrienden gezellig te babbelen en te genieten van een heerlijk glaasje echte cubaanse rum.
"En wat vindt je ervan Joeri"? Vroeg Vladimir.
"Dit is nu echte Cubaanse rum se. Het vodka van Cuba. Zalig zoet drankje met een hemelse tropische smaak". Hij wenkte een dienstertje "Hey meisje schenk nog eens in alstublieft".
Een mooi meisje bracht een fles rum en goot de glazen nog eens vol.
"Spaziba, Gracias. Mooie meid". Zei hij in een mengeling van Spaans en Russisch.

Ineens stond Joeri op. Hij moest naar het toilet. Toen hij terugkwam hield een meisje hem staande.
"Hey knapperd, zin om te dansen"?  Vroeg ze, tot zijn verbazing in haar beste Russisch.
"Dat wil ik wel", zei Joeri schuchter.
Vastberaden nam het meisje hem bij de hand. Op de dansvloer sloeg ze haar armen om hem heen en begon ze sensueel te dansen.
"Vanwaar kom je lieverd?" Vroeg ze.
"Moskou", antwoordde Joeri. "Jij praat wel vlot Russisch, heb je dat hier geleerd of bij ons in de Sovjet-Unie"?

"Vorig jaar zomeruniversiteit gevolgt in Moskou. Zeer boeiende ervaring", zei ze vol trots.
"Oh ja mijn naam is Manuela, Wat is jou naam lieverd"?
"Joeri", antwoordde hij. "Mijn naam is Joeri".
"Zalig", kirde Manuela. "Wat kan jij heerlijk dansen Joeri, zelden een Rus zo goed weten dansen".

Joeri kreeg een kleur en wist niet goed wat zeggen.
Maar hij vond Manuela best wel een mooi meisje.
Ze was 18 jaar, had lang ravenzwart haar, donkerbruine ogen, en als ze lachtte had ze van die lieve kuiltjes in haar wangen.
Ze was klein en tenger. Doch ondanks haar slanke taille had ze best wel een flinke boezem. Haar 'tweelingszussen' zaten strak in een kort rood bloesje met best wel diepe decolleté.
Ze danste heel sensueel met Joeri.
"Ik zie graag blonde jongens", zei ze terwijl ze Joeri diep in zijn ogen keek.
Zin om even een wandeling te maken?
Joeri zei geen neen.

En zo wandelden ze samen langs de Maleçon, onder een nachtelijke sterrenhemel.
Manuela sloeg haar arm om Joeri's middel en Joeri die sloeg zijn arm over haar schouder en drukte haar liefdevol tegen zich aan.
Ze vroeg hem uit over wat hij deed in Cuba, over het leven in de Sovjet-Unie en andere dingen. Hij vroeg haar naar haar toekomstplannen want Manuela studeerde nog.
Terwijl keek hij haar liefdevol aan.

Ineens hield Manuela halt en keek hem recht in de ogen.
"Kus me lieve Joeri", zei ze smekend.
"Beso me, mi amor. Beso mi mucho con amor y pasion". 
Joeri drukte zijn lippen tegen de hare en gaf haar een zacht zoentje op haar wangen. Dat werdt door Manuele beantwoord met een vurige tongzoen. Ze drukte hem dicht tegen hem aan en streelde hem overal.

Kom mee met me lieverd. Ik weet een plekje waar we ongestoord alleen kunnen zijn.
Ze nam hem mee en samen gingen ze terug de stad in. Bij een oud pand hielden ze halt. Ze deed de deur open en ze gingen door een wirwar van geimproviseerde gangen naar een kamer waar meerdere families leken samen te hokken.
In een afgelegen met oude planken afgebakende hoekje zat een meisje een soort kruiswoordpuzzel op te lossen.
"Ik heb een leuke jongen leren kennen, een Rus. Zou hier wel even met hem ongestoord... Als je snapt wat ik bedoel".
"Je kent het tarief", zei het meisje.
Manuela gooide enige peso's op tafel, waarna het meisje afdroop.
Manuela deed haar bloesje en haar rokje uit en legde zich languit op bed.
"Wat is ze mooi", dacht Joeri. Haar getaande lichaam lag uitgestrekt op het oude bed. Ze wreef over haar borstjes en keek Joeri vol goesting aan.
Kom hier lieve Joeri, kom maar. Doe je kleren uit en leg je bij me. Ik ben vannacht helemaal de jouwe... 

Moskou 1980.

Het was de tijd dat het ijzeren gordijn Europa in tweeën deelde, en het Communisme nog oppermachtig over Oost-Europa heerste.
Het was een koude dag in januari. de ijzig koude noorderwind joeg felle sneeuwbuien over de stad.
Maar dat was geen reden voor de Moskovieten om zich zorgen te maken. Dit weer zijn ze immers gewoon, elke winter opnieuw.
Met de trein, de bus en de metro begaven ze zich die ochtend naar hun werk in de fabrieken en overheidskantoren van de stad.
Een metrostel denderde door de lange smalle tunnels. De mensen in het stel zaten in zichzelf gekeerd te peinzen.
Sommigen lazen in de overheidskrant Pravda, Anderen staarden gewoon voor zich uit.
Eén van de passagiers was de 21 jarige Joeri Komatchenko. Een grote breedgeschouderde doch ietwat schuchtere jongeman.
Intelligent, hield van schaken, judo, worstelen en lezen. En hij was fier op zijn lidmaatschap van de Comsomol, De jeugdafdeling van de Communistische partij van de Soviët-Unie.
Hij was net afgestudeerd als vertaler tolk. Een echte talenknobbel die slim genoeg was om te beseffen dat hierin de opportuniteit lag om iets te doen waarvan andere Russische jongeren alleen maar van konden dromen.
Namelijk...

Iets van de wereld kunnen zien !!!

De metro had zijn bestemming bereikt en even later voelde hij de snerpende noorderwind in zijn gezicht waaien. Hij zetten zijn kraag op en trok zijn berenmuts iets dieper over zijn oren.
Hij wandelde naar het 'bureau voor buitenlandse hulp en ontwikkeling'. Een dienst die zich inzette voor de het brengen van welvaart en de verspreiding van het communisme in ontwikkelingslanden. Een bureau dat vooral nauw samenwerkte met het verre Cuba.
Hij betrad het bombastische gebouw en liep naar de balie waarin een norse oude man hem nijdig aankeek.
"Wat moet jij hier"? Vroeg hij bars.
"Ik heb een afspraak met Boris Kourjiakov", Antwoorde hij. En duwde hem de brief in de hand die hij gisteren ontvangen heb.

"Hmmm, hmmm, hmmm" mompelde de man terwijl hij de brief las.
"En jou naam is"? Vroeg hij op een even barse toon.
"Joeri Komatchenko", antwoordde ik.
"Zesde verdieping, derde deur rechts. Aanmelden bij Andrej Partchokovitsj", bastte de norse grijsaard aan de balie.
Joeri nam de lift en wandelde naar de derde deur rechts op de zesde verdieping.
Hij klopte op de deur. Die ging open en een imposante man in uniform deed open.
"Kameraad Joeri Komatchenko meldt zich", stelde Joeri zich voor.
"Hahaa kom erin jongeman", zei Andrej. En Joeri betrad het imposante bureau een hogere Apperatsjik waardig.
Laat me je voorstellen aan de kameraden Sergeiy Tsjernyovsky en Vladimir Klotsakov.
Zij zijn bouwkundigen die werken aan een grootschalig huisvestingsproject in Cuba. Maar omdat het de meeste Cubanen buiten het Spaans alleen maar wat schools Russisch spreken en onze vrienden moeite hebben om technische termen naar het Spaans te vertalen. Hebben wij nood aan een goeie vertaler-tolk om dat taalprobleem te overbruggen.
Jij hebt goeie referenties mijn jongen. En je bent een overtuigde Communist in hart en nieren. 
En ik neem aan dat je wel wat van de wereld wil zien.

Daarom heb ik je aangeworven om als vertaler-tolk deze kameraden te vergezellen bij hun zware, doch belangrijke opdracht bij onze vrienden in het verre Cuba.

Het nobele Cubaanse volk heeft zich op dappere wijze vrijgevochten. Ze hebben zich uit de klauwen van de laffe, laaghartige, Amerikaanse bezetter en hun Cubaanse landverraders weten te bevrijden. En werken nu hard aan de welvaart van het gehele Cubaanse volk. Nooit eerder hadden zoveel Cubanen toegang tot geneeskunde, onderwijs, goed betaalde arbeid en degelijke huisvesting als nu.
25 jaar geleden woonden de armste Cubanen nog in krotten. Maar dankzij het huisvestingsproject waar ons grootmoedige vaderland zijn schouders onderzet. Hebben meer Cubanen dan ooit de mogelijkheid om over een waardig onderkomen te beschikken.

Morgenvroeg Kameraad Komatchenko vertrek je met deze kameraden op missie naar Cuba. Dus ik geef je deze goede raad. Kruip vanavond maar vroeg onder de wol, want je wordt al zeer vroeg op de luchthaven verwacht en de reis zal zeer lang zijn".

Na deze woorden drukte Andreij Partchokovitsj Joeri de hand en wenste hem veel geluk.
Ook zijn twee reisgezellen drukten hem de hand en zeiden dat ze uitkeken naar een prettige samenwerking.

De Volgende ochtend.

Stond Joeri samen met zijn ouders in de vertrekhal van de Moskouse luchthaven.
Zijn vader Anatoli legde de zijn handen op de schouders van zijn zoon.
"Goede reis mijn jongen, doe het goed ginder. Laar ze daar in Cuba maar eens zien tot wat de zonen van Rusland in staat zijn. Ik ben verdorie fier op je mijn jongen".
Moeder Yelena drukte haar jongen tegen haar borst.
"Wees voorzichtig mijn lieve jongen. Laat me na je lieve zusje Natasha nu ook jou niet verliezen. Ik zie je graag mijn lieve jongen".

Natasha was zijn zusje die op amper twaalfjarige leeftijd brutaal uit het liefdevolle gezin Komatchenko werdt weggerukt.
Natasha was een beloftevol turnstertje dat barste van het talent.
Maar helaas, op een druk bijgewoonde sportmanifestatie waar ze het beste van haar kunnen liet zien liep het op de eerste juli van het jaar 1974 onverbiddelijk fout af.
Ze deed een oefening aan de ringen en zou die besluiten met een prachtige salto waar ze maandenlang op had geoefend.
Niemand die weet wat er precies gebeurde. Maar ergens maakte ze een verkeerde beweging en viel met haar hoofd naar beneden tegen de matten.
En bleef roerloos liggen...

Het publiek was ontzet en reageerde met afgrijnzen. 
Toegesnelde verzorgers en artsen konden nauwelijks meer doen dan het overlijden vaststellen van de jonge en beloftevolle athlete Natasha Komatchenko.
's Anderdendaags schreef de Pravda en kort maar lovend eerbetoon aan de veel te jong gestorven Natasha.

Het was dus te begrijpen dat Moeder Yelena met veel smart in het hart afscheid nam van haar overgebleven kind.
Joeri's reisgezellen Sergeiy en Vladimir kwamen ook aan, met de nodige reisdocumenten. Joeri nam afscheid van zijn ouders en samen wandelden ze de grote poort door. Langs de douane en dan naar buiten waar het vliegtuig al stond warm te draaien.

Hoog in de lucht.

Vloog het vliegtuig van de fiere Sovjet luchtvaartmaatschappij Aeroflot naar zijn verre bestemming.
Joeri zag machtige wolkenformaties en zo af en toe ook een stukje van de begane grond. Eerst onder een machtig wit sneeuwtapijt. Maar dan ook nog groen. En dan de zee. "De Oceaan"? Vroeg hij.
"Nee zei Vladimir dat is de Adriatische Zee. We hebben net Joegoeslavië achter ons gelaten. Daarna vliegen we over Italië. En dan over Noord-Afrika. Algerije en Marokko. En daarna de grote blauwe Oceaan tot in Cuba".

Is het de eerste maal dat je vliegt". Vroeg Sergeiy.
Ja zei Joeri schuchter.
"Geniet er maar van", repliceerde Sergeiy. Vliegen is heerlijk en onze Aeroflot is de beste luchtvaartmaatschappij van de wered.

Joeri viel uiteindelijk in slaap na het verorberen van een typische luchtvaartmaaltijd met te kortgekookte aardappelen, taai vlees en fletse groenten. Vergezeld van een goed glas vodka natuurlijk.
En werdt wakker vlak voor het vliegtuig de landing inzette in Havana. 

Wat een weer, is dit nu eigenlijk nog zomer?
We zijn de zestiende juli en op zo'n dag mag je je toch verwachten aan een stralende blauwe hemel, een gouden zonnetje en overvolle terrasjes vol gezellig taterende mensen.

Niet dus!

Zit hier nu thuis tot zes uur, en dat in het  seizoen ge moet dus niet vragen.
De Tour op TV, ze zitten nu in de Pyreneeën waar het beter weer is dan hier.
Ach ik zou dat graag eens doen, zo in de bergen een Tourrit willen zien passeren. Ergens op een heuvelflank wachten tot ze al zuchtend en zwetend passeren.
Intussen nippend van een glaasje wijn of Pastis, hey je bent in Frankrijk of je bent het niet hé.
En een mens moet toch iets hebben om de wachttijd te verzachten hé. En natuurlijk een Pain De Flute  met een stukje kaas.
Tip: Vraag nooit om een Pain Français in een Franse bakkerij. Want al het brood dat er ligt is Pain Français...
Aaaah! ;-)

Eigenlijk geeft de Tour De France mij altijd zo een beetje een instant vakantiegevoel. 
De zon, de uitgelaten mensen aan de kant, de landschappen. Beetje reizen terwijl je voor de buis hangt. Nice nice...

Het ziet er naar uit.

Dat we een prijs betalen voor het kurkdroge voorjaar dat we achter de kiezen hebben.
Regen zullen we trotseren tijdens de zomer. Zo is nu eenmaal de harde wet van de natuur. En de mens kan er zich maar enkel naar schikken. 
Dat geldt helaas ook voor de vele toeristen die toevallig hun vakantie aan zee nu geboekt hebben.
15 juli is toevallig zo'n dag waarop voor velen de vakantieuittocht begint. En dat zag ik zonet vanuit mijn venster. Een lange file voor mijn deur, auto's, volgeladen met bagage en fietsen op het rekken. 
En dan kan ik me de taferelen al voorstellen. De kinderen die vragen of het nog ver is? Vader die zenuwachtig is omwille van het drukke verkeer en die foetert op de andere weggebruikers.
Moeder die hem tracht aan te manen tot kalmte en die eens naar de kinderen op de achterbank roept dat ze moeten stoppen met kibbelen.

Dan zuchtend aanschuiven aan de receptie. Moeten vaststellen dat de kamer of het appartement tot een lagere prijsklasse behoort dan ze gevraagd hebben. Dus weer naar de receptie of het verhuurbureau om eens goed te foeteren.
En dan moet het sleuren der valiezen nog beginnen.

En dan de komende dagen de kinderen die niet kunnen spelen op het strand of met de Go-Carts rijden.
"Mama ik verveel me !!!!!"

Ze zullen nog zo verlangen naar het begin van het schooljaar haha.
Enfin ik ga stoppen, mijn ma al dat leedvermaak moeten lezen ze zou me tegen de kop slaan en zeggen "zo heb ik je niet opgevoed jongeman".
Ach geef haar eens ongelijk... 

Beste lieve bloglezers, facebook en andere internet vrienden.

Ondanks ik graag mooie verhalen,spitante meningen en vaak gewoon grappige dingen post op het internet.
Zijn er soms van die momenten dat ik gewoon mijn hart moet luchten.
Nee het gaat niet over persoonlijke dingen, zoiets zet ik niet gauw online. Dat bespreek ik enkel met de mensen die me echt nauw aan het hart liggen.

Maar het gaat over wat ik zie rond mij. In de maatschappij, de wereld om me heen.

Het is laat in de nacht...

Ik wandel na een lange werkdag naar mijn auto. Een stukje langs de Koninklijke baan en ik stel vast dat het voor een zomerse dag in Juli toch wel heel stil is.
Ik bereik mijn auto en rij naar huis. Ik bemerk één plek op waar er nog wat leven is. Dat is in Oostduinkerke Bad. Bij het beruchte jongerencafé The Possé. Daar hangen zoals gewoonlijk wat jongelui rond. Beetje luidruchtig, wat branie, ze zijn jong en ze willen.. Zich laten horen.
Maar voor de rest...  Niks !!!!!

Buiten wat auto's die me kruisen is er geen mens op straat.
Ik kom aan in Nieuwpoort Stad. En besluit nog even een ommetje te maken. Zou dat gezellige Loungy cafétje in de marktstraat nog open zijn. Meestal sluit dat toch tamelijk laat. Ideaal voor een hardwerkende horecamens zoals ik. Altijd plezant als je weet dat je nog ergens een pintje of iets straffers kan drinken. Vaak in gezelschap van andere horecamensen.

Maar niet dus. Het was al toe.
Ik dacht aan het feit dat ik van veel mensen hoorde dat veel café's nogal vroeg sluiten sedert dat rookverbod er is.
En dan denk je... Het zal toch niet waar zijn hé?
Al langer heb ik zo het wrange gevoel dat ons België, ons Vlaanderen (kies zelf uit) zijn gezellige, Bourgondische aard aan het verliezen is.
Dat de dagen van gezellig aan de toog hangen tot de vogeltjes fluiten. Van verbroederen aan de toog, gezellig kletsen, roddelen en commentaar geven op sport en politiek, langzaam aan geteld zijn.

Terwijl ik terug naar huis ga voel ik weemoed in me opkomen. De aanblik van de lege straten, de stilte enkel doorbroken door een vrachtwagen van het Nederlandse bedrijf Klaas Puul uit Volendam dat garnalen naar Marokko vervoert om ze daar door goedkope arbeidskrachten te laten pellen. Om dan de hele rit Marokko-Nederland opnieuw te doen, alvorens ze hier in de restaurants geserveerd te worden.
Het stemt me triest;
Nergens hoor je nog muziek in de verte, of het gezellige geluid van pratende of lachende mensen. Het enige wat je ziet zijn neergelaten rolluiken en dichtgeschoven gordijnen. Hier en daar brandt nog licht of zie je een TV toestel flikkeren. Het enige wat er nog open is, is de pittatent. Maar jammer genoeg heb ik geen honger. Anders had ik graag een lekkere pitta met looksaus in mijn kas gespeeld hoor.

Verdorie ik vind dat toch zo triest!

Hoe koud en kil is onze samenleving toch geworden?
En ja ik weet het, het is dom om het alleen maar op het rookverbod te steken. Maar het heeft volgens mij één en ander bespoedigt.
Maar daar waar we ooit gekend stonden als gezellige Lamme-Goedzakken die graag eten, drinken en een ruzie tussen pot en pint beslechten.

Merk ik nu vooral verzuring, bekrompenheid, 'individualisering' en vooral veel veréénzaming.
We kennen onze buren niet meer. We praten met mensen die we leren kennen via sociale netwerksite's. Mensen die kilometers ver van ons vandaan wonen.
Maar die mens die een paar huizen verder woont en die dagelijks met zijn fiets naar het werk passeert. We wuiven daar eens naar... En that' it!

Nu is dat ergens nog te begrijpen. Onze buren hebben hun leven en houden er andere hobby's en intresses op na dan wijzelf. Buurman houdt van vissen, ik van postzegels verzamelen. Om zomaar wat te zeggen.
Dus wat doet buurman. Hij zoekt via het internet mensen die net als hijzelf graag een hengeltje uitslaan. En dan spreken ze samen af om aan de Ourthe op forellen te gaan vissen. Terwijl ik met een collega postzegelverzamelaar uit een buurgemeente meerijdt naar een beurs in Antwerpen waar zeldzame postzegels uit Tataristan worden aangeboden.
Als jullie verstaan wat ik met dit voorbeeld dat NIET uit het leven gegrepen is, wil zeggen.

Maar het kan nog erger. Vroeger gingen mensen aan de tafel zitten en werden ruzies over burenlawaai, overhangende perebomen of verkeerd geparkeerde auto's gewoon uitgepraat!
Vaak onder bemiddeling van pastoor, wijkagent of een oudere wijze mens uit de buurt.
Nu stapt men bij het minste en het geringste naar het gerecht.
Ooit moest een conflict over overhangende takken jaaaaaren aanslepen eer men naar het vredegerecht stapte.
Nu stapt men al naar de vrederechter omwille van overhangende twijgjes!
Opnieuw een doordenkertje.

Kijk ik weet best...

Dat roken, en passief meeroken zeer ongezond is. Dat het ergens logisch is dat men mensen hun gezondheid wil beschermen tegen de rook van mensen die vaak niet eens de beleefdheid niet hebben om zelfs nog maar te vragen of het al dan niet stoort dat ze roken.

En ik wil met deze blog echt geen polemiek starten pro of contra rookverbod.
Maar er zijn zo van die dingen die je niet negeren kan.
Mensen die buiten staan roken en die op vraag van de cafébazin die even tevoren de asbakjes terug op de toog had gezet. Weer binnenkomen en rustig binnen paffen.
Waarom?
Omdat de buren reclameerden meneer!!!!
Daarom!!!!!
Men creeërt gewoon conflicten waarvan er geen sprake zou zijn zonder dat rookverbod.
Men verstoort weer eens de sociale cohesie, het sociale weefsel van een gemeenschap. En dat raakt me!
En waarom?
Omdat ik nadenk over wat er om me heen zoal aan het gebeuren is.
Over hoe mensen met elkaar samenleven, hoe de wereld in elkaar zit.
Dat soort dingen dus.

En het stemt me zwaarmoedig.
Ik lees in de krant over een muziekcentrum in Antwerpen dat niet mag uitbreiden op het Eilandje omdat de bewoners Metalmuziek maar een Satanische bedoening vinden.
Nog in Antwerpen, café's waar men livemuziek speelt die moeten sluitgen omwille van klagende buren, een tramlijn die niet verder aangelegd wordt omdat één of andere verzuurde buurtbewoner bezwaar aantekende en gelijk kreeg.
Kinderdagverblijven die voor de rechtbank worden gedaagt omdat de kindjes te luidruchtig spelen.
Elke dag opnieuw dergelijke zure oprispingen van onnozel egoïsme en naargeestige bekrompenheid.

OK er zijn wetten tegen nachtlawaai en die moeten ook gerespecteerd worden.
Maar als men bij elke klacht een toffe keet moet gaan sluiten of de vergunning niet gaat verlengen. Wat blijft er dan nog over?

Iederéén in zijn eigen huis of appartement. Allen braaf voor de TV of achter de PC.
Geen contact meer met de buren, elkaar niet meer zien in het buurtcafétje, niet langer gezellig kaarten, vogelpikken, bijlarten of gewoon 'zeveren' aan de toog.
Overdag mag het nog, alsook gezellig trappistjes drinken op een terrasje.
Maar 's avonds moet ge naar huis hé, Aah ja 's avonds moet het stil zijn, want de zurige mensen moeten kunnen slapen hé. Zij kruipen voor tien uur in hun nest, ewel gij moet dat ook doen. Of u na tien uur in stilte bezighouden.
Zo gaat dat.

En als je dan toch buitenkomt en niet ver van je huis is er een nachtwinkel.
Dan zie je daar van die types, die nauwelijks nog op hun benen kunnen staan. Van die gasten waartegen elke verstandige cafébaas zou zeggen "geen drank meer voor u, ge hebt al teveel op".
Maar dankzij Ali en zijn nightshop kunnen ze de hele nacht lang zuipen en dan nog eens het trottoir onderkotsen en vaak voor nog meer overlast zorgen dan heel wat cafégangers ooit deden.

Dit is iets wat me meer ergert dan rook in een café of luidruchtig pratende mensen op een terrasje.

Mijn vorige artikels...

Waren een in vier delen verdeelt verhaal over een man die een heel aangrijpend verhaal hoorde over een veel te jong gestorven meisje die door haar vrienden erg geliefd was.
Niet geheel onbewust liet ik haar verhaal afspelen in de jaren negentig. Een decennium waar ik nog een heel blogthema aan besteed heb weten jullie het nog bloglezers van het eerste uur?
En weet je waarom?

Omdat dat het laatste decennium was waarin de mensen in het algemeen en de jeugd in het bijzonder nog echt vrij waren.
Er was nog keuze zat om uit te gaan. Van bruine kroeg tot megadancing. éénieder vond er leute en vermaak naar keuze.
Er was nog groen te over en dat werdt niet afgebakend met prikkeldraad. Kinderen hadden nog ruimte over om te spelen en te ravotten.
Ook de scénes aan de aanlegsteiger in dat verhaal over Graciënne was een beschrijving van het beleven van onbezorgd jong kunnen zijn en van het leven kunnen genieten.
Met je maten je amuseren, al dan niet met een lekker hapje of een fris drankje erbij. In de buitenlucht lol trappen met je vrienden, ongegeneerd rollebollen met je lief.
Wat is er schoner dan dat?

Maar ik liet het verhaal tragisch eindigen ja.
De dood van die pittige jonge meid met een groot hart, alom geliefd door haar vele vrienden. Symboliseerde voor een stuk de dood van de onbekommerdheid en zorgeloosheid die door almaar toenemende regelneverij aan banden wordt gelegd.
De doodsoorzaak hypothermie zou met een beetje fantasie symbool kunnen staan voor de kilheid die in onze samenleving alsmaar meer om zich heen grijpt.
De verteller die moest vaststellen dat de stad waar hij zijn legerdienst doorbracht wel heel erg veranderd is, kon met wat verbeelding aantonen hoezeer de maatschappij in amper twee decennia veranderde.

En die veranderingen!!!

Zijn helaas niet alitjd ten goede.
We leven in een maatschappij die almaar oppervlakkiger wordt en waarin consumeren als het allerbelangrijkste wordt gezien.
Een nieuwe auto, mooie meubelen. We vinden ze tegenwoordig belangrijker dan onze vrienden.
We willen dat alles mooi, gerieflijk, praktisch en netjes is. Alles wat ons zorgelijke leventje verstoren kan moet verdwijnen.
en zo verdwijnt er van alles waarin consumptie en gemak gerichte mensen geen moer om geven.
Maar dat voor anderen van onschatbare waarde kan zijn.

En dat moest me even van het hart!!!! Sorry!